Pag-unlad Natin, Naiipit sa Bangayan!

Posted on 2/20/26

Sa bawat pagbukas ng telebisyon, pag-scroll sa social media, o pagbasa ng balita, tila iisang tema ang lumalabas: ang walang katapusang bangayan sa pulitika. Mula sa bulwagan ng Senado hanggang sa mga debate sa Kongreso, at maging sa mga online forum, malinaw ang ingay na nagmumula sa mga tinatawag nating lider. Marami sa kanila, kapansin-pansin ang edad, ngunit tila ang paraan ng pagharap sa isyu ay nananatiling lumang tugtugin—puro pagtatalo imbes na solusyon.

Kaming mga kabataan, malaki ang aming pag-asa at paniniwala sa potensyal ng ating bansa. Umaasa kami sa mga lider na magtutulak ng pagbabago at magsusulong ng kapakanan ng lahat. Ngunit sa kabila ng aming mga pangarap at ambisyon, madalas naming nararamdaman na wala kaming sapat na lakas o kapangyarihan upang direktang makatulong sa pag-unlad. Kaya naman, sa mga namumuno kami umaasa, umaasang sila ang magiging tulay tungo sa mas magandang kinabukasan.

Subalit, ang reyalidad ay tila malayo sa aming inaasahan. Ang patuloy na bangayan ng mga pulitiko ay nagiging malaking balakid sa mga tunay na isyung dapat pagtuunan ng pansin. Imbes na pag-usapan ang edukasyon, trabaho, kalusugan, o kahirapan, madalas nauubos ang oras sa paghahanap ng butas sa kapwa, pagpapataasan ng ihi, at personal na away. Resulta? Mga mahahalagang batas at programa na nagiging 'hostage' sa mga political agenda.

Sa gitna ng lahat ng ito, kami, ang susunod na henerasyon, ang tanging naiipit. Parang nakasakay kami sa isang barkong hindi umaandar dahil abala ang mga kapitan sa pagtatalo kung sino ang may hawak ng timon. Nawawalan kami ng ganang sumuporta, ng pag-asang magkaroon ng tunay na pagbabago. Ang aming mga tinig ay tila hindi naririnig, at ang aming hinaharap ay patuloy na nababalot sa kawalan ng katiyakan dahil sa kawalang-aksyon.

Hindi naman ibig sabihin nito ay wala kaming pakialam. Sa katunayan, matindi ang pagnanais naming makakita ng pagkakaisa at progresibong pamamahala. Nais naming makakita ng mga lider na tunay na naglilingkod, na nagtatabi ng personal na interes para sa mas malaking kabutihan ng bayan. Mayroon kaming mga ideya, lakas, at determinasyong makatulong, kung bibigyan lang kami ng tamang direksyon at tunay na inspirasyon.

Panahon na upang balikan ng ating mga pulitiko ang tunay na esensya ng serbisyo publiko. Hindi ito isang arena ng paligsahan o personal na paghihiganti. Ito ay isang responsibilidad na hubugin ang kinabukasan ng bansa. Kailangan natin ng mga lider na may bisyon, may malasakit, at handang magkaisa para sa ikauunlad ng Pilipinas, hindi para sa sariling kapakanan o partido.

Ang kinabukasan ng ating bansa ay nakasalalay sa kung paano pipiliin ng ating mga pinuno na harapin ang mga hamon sa kasalukuyan. Patuloy ba tayong maiipit sa gulo at bangayan, o magsisimula na tayong tahakin ang landas ng pagkakaisa at tunay na pag-unlad? Ang boses ng kabataan ay isang paalala: ang oras ay mahalaga, at ang tunay na serbisyo ay nangangailangan ng pagkilos, hindi lamang ng ingay.